De opkomst van de renners was dit jaar matig te noemen. TWC de Zwaluw had zich echter voorgenomen om de wedstrijden toch door te laten gaan. De organisatie had alles weer opgetuigd voor een wedstrijd in drie categorieën.
De eerste start was voor de masters 40+. Na de eerste ronde brak de groep in twee stukken. Negen man sloegen en gat. Na 39 km moest Sander Kern van deze kopgroep afhaken die tot dan toe steeds op zo'n anderhalve minuut voor de rest reed. Kern viel terug in de tweede groep. Nog eens twee rondes verder sprong Carlo Porco weg en trapte stevig door, in 2 ronde tijd had hij honderd seconden voorsprong en won dus oppermachtig. Achter hem was Marc Janssen de snelste van de rest en klopte Wim Verbraecken op de streep.
De oudere masters (50+) volgden het voorbeeld en al snel een kopgroep van zes man. Lommelnaar Luc Keim wist net niet aan te haken en wat hij ook probeerde, hij kwam niet dichterbij. Uiteindelijk reed hij de hele wedstrijd alleen op een zevende plek tussen de kopgroep en het peloton. Een dikke 12 km voor het eind sprongen Benny Claes en Edwin Raats weg. Ze kregen een kleine halve minuut. Raats won net voor Claes en in de sprint van de rest pakte Marc van Grinsven de overgebleven podiumplaats.
Als hoofdschotel begonnen de amateurs gecombineerd met de sportklasse aan hun 90 km lange koers.. In de eerste 35 km was er steeds een wisselende kopgroep. Het peloton brak in tweeën. Vervolgens brak de eerste groep weer. En na het sein "halfweg koers" begon de rust weer te keren. ER had zich een kopgroep van acht met een tweetal minuten voorsprong op het grote peloton. Tijdens het luiden van de bel voor de laatste ronde demarreerde de helft van de vluchters. Van deze vier was Fabio Proco de rapste en daarachter op 5 tellen ging de sprint naar Addy van Stiphout voor Niels Vreys.
Voor de volledige uitslagen klik hier: Individueel - Ploegenklassement
Elke wedstrijd is er de spanning van: "zullen er wel genoeg renners meedoen". En de renners willen steeds later beslissen of ze inschrijven. Dit is natuurlijk tegenstrijdig.
Na vele jaren stond er weer een MTB streetrace op het programma van de NWB. Het was even afwachten hoe dit ontvangen zou worden door de renners.
De jeugd mocht de spits afbijten. Ze reden fanatiek het parkoers rond en konden hierbij steeds kiezen of ze de hindernissen meenamen of ze links lieten liggen. Fanatiek als ze zijn, gingen er veel over de hindernissen.
Zondag werd de wielerronde van Sambeek voor het eerst georganiseerd. Er zijn te weinig wielerwedstrijden en dus pakten enkele amateurs de handschoen op en begonnen maar zelf aan de organisatie.
Nu was het de beurt aan de jeugd voor hun Dikke Banden Race. Het parkoers werd iets ingekort zodat de 26 deelnemers verdeeld over 4 categorieën konden laten zien aan ouders en grootouders hoe hard ze konden fietsen. De wedstrijd werd gesteund door Ready2Race van Jumbo Visma.
De vrouwen konden starten in de Ladies Course. Dit is een speciale formule om ze ook kennis te laten maken met in het peloton te rijden. Twee-derde van de wedstrijd werd met een gangmaker afgelegd, waarna ze los gelaten werden en ze demarrages konden plaatsen. Enkele rensters moesten het peloton laten gaan. Maar het grootste deel bleef bij elkaar tot op de meet. In de sprint werd Fenny Coppelmans winnares voor Nienke Klaassen en Michèle Ritzen.
Ook de masters van 40 jaar of ouder kwamen aan de beurt. Eerst rommelde het nogal voorin, de een na de ander reed voorop. Maar het waren wel dezelfde groep van 6 renners die steeds aan de kop trokken. Na 12 km sprong Ruud erbakel weg en nam die 6 man mee; Florian Smits, Kristian Michiels, Erwin van Leijen, Rein Cobussen, Bas Janssen en Robin Aalbers. De kersverse wereldkampioen Edwin Raats mistte net deze slag. Deze groep kreeg een kleine halve minuut op het jagende peloton. Janssen en Aalbers moesten afhaken en vielen terug in dat peloton. De overige vijf reden de rest van de wedstrijd, ongeveer 20 km, op een voorsprong van twintig tot dertig tellen. Met zijn vijven gingen ze de sprint aan, die gewonnen werd door Verbakel voor Smits en van Leijen.
De afsluiting van deze wedstrijddag was voor de amateurs. Al na 5 km een ontsnapping met Tom Meulendijks, Bjarne Maton, Peter Stienstra, Stef van de Heijden, Tomas Rongen en mede organisator en tevens Nederlands Kampioen van de WFN, Koen Wulterkens. Ze werkten goed samen en de voorsprong bedroeg 10 km later al bijna een minuut, mar toen brak de kopgroep in twee keer drie man met Stienstra, Meulendijks en Wulterkens in de eerste groep. Tijn Wingens sprong nog weg van het peloton dat enkel rondes daarna op een ronde werd gezet. En even later overkwam hem datzelfde. En ook de tweede helft van de originele kopgroep werd bijna op een ronde gezet. Al deze mannen mochten zeven ronden voor het eind afsprinten zodat de drie vluchters samen mochten uitmaken wie op welke tred van het podium mocht plaatsnemen. Het was Wulterkens die de eer van het hoogste schavot kreeg. Meulendijks werd twee en Stienstra drie.
Even leek het erop dat dit jaar ook geen Ronde van Merum-Herten verreden zou worden. Maar het organisatie comité zette zich vol in en ging het gesprek aan met de gemeente.
Vervolgens was het de beurt aan de niet-licentiehouders. De eerste 14 ronden, zeg maar 14 km, bleef de groep goed bij elkaar. Maar toen een ontsnapping van Gert-Jan Verdijk en Rick Mehlkop. Hun voorsprong kon opgebouwd worden tot een kleine halve minuut. Siem Slabbers en Roel Wolters gingen 5 km later op zoek naar de vluchters. En even later sprong ook Vincent Schot weg uit het peloton. Maar de vluchters werden niet meer terug gehaald. Mehlkop won, Verdijk werd tweede en Slabbers derde.
Daarna was het parkoers voor de masters die in even zoveel aantal naar Merum-Herten waren gekomen. Een 17 km in de wedstrijd was het tijd voor een serieuze ontsnapping Nick Riddy, Ralf Peters en Kristian Michiels hadden een klein gaatje en deden er de volgende rondes steeds 100 meter tot ze een minuut voorsprong hadden. Een 10 km later probeerden Rainer Beckers en Roy Steuten de vluchters in te halen. Beckers viel terug in het peloton maar Steuten wist zijn achterstand te consolideren. Het peloton werd gedubbeld en mocht zes ronden voor het eind afsprinten. Enkele rondes later werd Steuten geklasseerd op de vierde plek op nog steeds zo'n minuut. De overige drie reden nog drie keer rond en sprintten om de podiumplekken te verdelen. Michiels mocht op de hoogste plaats gaan staan, Riddy op 2 en Peters op 3.
Als hoofdprogramma was de amateurwedstrijd gepland. Hier starten bij de NWB ook de sportklasse renners en ook de Junioren mogen hier meerijden. Diverse pogingen om weg te geraken. Roy Marcellis, Peter Stienstra, Addy van Stiphout, Koen Wulterkens en Joris de Mönnink probeerden het. Tot Marcellis en de Mönnink het eindelijk lukten om een gaatje te slaan. De anderen die eerder probeerden wisten ook de sprong te maken en ook Rob Schouwenberg en Teun van Poppel sloten aan. Enkele ronden mocht deze kopgroep voorop rijden, maar weer werden ze terug gepakt. Halfweg koers sprongen Marcellis en Wulterkens weg. Ze kregen zowaar een twintigtal tellen voorsprong. Het peloton bleef jagen en pakte er zo weer 100 meter af. Drie ronden voor het eind sprong van Stiphout naar de twee toe. Op de meet werden ze bijna ingerekend. van Stiphout won, Wulterkens, de WFN kampioen, werd twee en Marcellis, een junior die veelbelovend presteert, werd derde.