Woensdag 25 maart is de Eindhovenaar Tonny van der Sanden tijdens een trainingsrit in Son aangereden door een auto.
Tonny werd zeer zwaargewond naar het ziekenhuis vervoerd en is vrijdag daarop aan zijn verwondingen overleden.
Tonny van der Sanden is ruim 20 jaar als wielrenner bij de NWB en WVAN actief geweest, hij was een renner van de regelmaat want bijna wekelijks stond zijn naam op de uitslagenlijsten.
Het eerste resultaat dat hij behaalde was een 34e plaats op de Baan in Baarlo in 1998.
De eerste overwinning van Tonny is op 2 juni 1999 in Vlierden en een jaar later is er een zege in de ronde van Meijel.
Ook in Handel en Baarlo weet Tonny de winst te pakken maar helaas is zijn eindspurt niet zijn sterkste wapen waardoor hij vaak met een ereplaats genoegen moet nemen.
De jaarklassementen laten zien dat van der Sanden wel degelijk bij de top hoort want bijna elk jaar staat hij bij de Top 10 en in 2002 wint hij het jaarklassement.
Ook bij de nationale kampioenschappen komt zijn naam regelmatig voor in de uitslagen: 8e in Breda 2017, 17e in 2011 in Achtmaal, 22e 2013 in Beegden.
Tonny werd 63 jaar, een bijzonder sympathieke sportman die zeer werd gewaardeerd door zijn collega’s.
Helaas zullen we hem voorgoed moeten missen .
Familie van der Sanden heel veel sterkte bij dit zware verlies maar mogen de fijne herinneringen een troost zijn in deze moeilijke tijd.
Tonny, bedankt voor alles en rust in vrede.
W.K.

Drie dagen na zijn 79e verjaardag is afgelopen zaterdag in zijn woonplaats 's Gravendeel Gerrit de Wit na een slopende ziekte overleden.
Gerrit heeft als wielrenner een merkwaardige carrière beleefd, hij begon in 1959 als amateur bij de KNWU waar hij zeer succesvol was.
Hij won in 1962 o.a. een etappe in Olympia’s ronde van Nederland en diverse criteriums.
In 1963 behaalde hij een etappezege en het eindklassement in de Grand Prix Ernest Faber in Luxemburg en werd hij Nationaal kampioen bij de amateurs op het circuit van Zandvoort waar Peter Post bij de profs de titel greep.
Gerrit de Wit stapt over naar de profs maar dat blijkt geen succes te worden want een 25 plaats in Parijs-Roubaix en 8e in het kampioenschap zijn niet de resultaten waar je als beroepsrenner de kost mee kunt verdienen.

Na drie verloren jaren komt de Zuid-Hollander plots aan de start van de ronde van Deurne van de NWB in 1968 waar hij de derde plaats behaald.
Gerrit blijkt weer volop in training te zijn en dat bewijst zijn overwinning in de klassieker de ronde van de Kempen en 9 criteriums die hij meestal met voorsprong wint.
Hij wordt ook NWB kampioen in Merum en het jaarklassement wint hij met voorsprong.

1969 wordt een topjaar voor de Wit, die dat jaar bij de VIVO ploeg rijdt, want met 26 overwinningen is hij onaantastbaar en is hij nog altijd de amateur van de NWB die de meeste zege’s in één jaar weet te behalen.
Gerrit presteert het om twee wedstrijden op één dag te winnen, 's morgens om 9 uur staat hij aan de start van de ronde van Grefrath Duitsland ( 150 kilometer van zijn woonplaats 's Gravendeel ) en enkele uren later wint hij de openingskoers in Sint Joost.
De meeste indruk maakt de Wit in de Omloop der Peel met drie etappeoverwinningen en het eindklassement is hij ongenaakbaar, ook het ploegenklassement wint hij met zijn ploegmakkers Gerrit Hairwassers, Ton Schuman-Daan van Dijk-Hay Kuntzelaers en Pieter van Pol.
Inmiddels rijden nog een aantal ex-profs mee bij de NWB o.a. Henk Cornelissen-Werner Swaneveld-Remmelt Hindriks-Jo van Seggelen en Fons Steuten.
De twee volgende jaren is de Wit spoorloos en schijnen maagklachten de oorzaak van zijn afwezigheid ter zijn.
Dan komt hij in 1972 weer terug bij de VIVO-ploeg en wint hij in Ospel en Thorn om daarna definitief afscheid te nemen van zijn NWB avontuur, de afstand naar Limburg is hem teveel en hij besluit weer terug te gaan naar de KNWU.
Zijn klasse bewijst hij nog een aantal jaren door elk jaar een tiental koersen op zijn naam te schrijven en in 1978 een punt te zetten achter zijn toch nog lange carrière.

Gerrit, rust in vrede.

W.K.

Het Coronavirus krijgt ook Nederland steeds meer in zijn greep. Het RIVM is in Nederland de organisatie die de overheid adviseert op basis van de wetenschappelijke gegevens die zij hebben. De overheid neemt op basis van die informatie besluiten. Op dit moment heeft het indammen van het virus de hoogste prioriteit. De NWB draagt verantwoordelijkheid voor de wielersport en volgt de richtlijnen/adviezen van het RIVM daarom nauwlettend.

Vanuit de Nederlandse regering en het RIVM is er een verbod gekomen op alle evenementen met meer dan 100 mensen. Naast dit verbod adviseert NOC*NSF de Nederlandse sport om alle sportevenementen waaronder competitie-, oefen-, en trainingswedstrijden af te gelasten. De NWB volgt dit advies. Dit houdt in dat alle wedstrijden, competities en andere wieleractiviteiten zijn afgelast. Deze maatregel geldt tot en met 31 maart 2020.

Dit heeft tot gevolg dat de wedstrijden die in Maasbracht verreden zouden worden, de Wielerronde In het Gouden Hoefijzer, niet doorgaan. Er wordt met de organisatie gezocht naar een alternatieve datum.

Deze week is op 73 jarige leeftijd de legendarische renner Piet de Haas uit Tiel aan een longontsteking overleden.

Piet voetbalde in zijn woonplaats Tiel en liep in 1982 een beenbreuk op zodat hij moest revalideren. De dokter zei tegen Piet “nu je toch niet kunt lopen ga je maar met de fiets” . Zo is de ongelofelijke wielercarrière van Piet de Haas begonnen want de Tielenaar bleek een talent te bezitten waarvan hijzelf nog geen idee had.

Piet is 35 jaar en besluit mee te doen aan een wielerwedstrijd in de buurt, hij wint deze koers en vanaf die dag is het alleen nog maar fietsen, en hoe. Alle mogelijke wedstrijden waaraan hij kan deelnemen doet Piet mee en de ruim 40 overwinningen per jaar zijn voor de krachtpatser uit Tiel eigenlijk heel normaal, de meeste wint hij met voorsprong.

Piet werkt als snijder in een glasfabriek en spaart alle vrije dagen op om te kunnen wielrennen en samen met zijn vrouw Meta reizen ze door het hele land. In 1990 besluit Piet een licentie bij de KNWU aan te schaffen zodat de concurrentie wat zwaarder wordt, hij treft dan o.a. Hans van Bavel en Jac van Kessel die dan van de NWB zijn overgestapt naar deze bond omdat de Superploeg na 25 jaar is gestopt met sponsoren. Het drietal is onverslaanbaar en samen winnen zij bijna 100 wedstrijden per jaar.
Door de samenwerking met de KNWU rijden zij ook weer bij de NWB en Piet wint tussendoor 25 wedstrijden waaronder 4 keer het nationaal kampioenschap tijdrijden in Nijeveen. Piet de Haas wint in zijn loopbaan als renner 588 wedstrijden en heeft in die tijd ook diverse zware valpartijen meegemaakt.

In 1990 breekt hij een nekwervel en is tijdelijk verlamd, twee jaar later slaat zijn ketting over en hoewel hij een hersenbloeding oploopt kan hij toch zijn geliefde sport vervolgen.
Helaas komt er een einde aan zijn wielercarrière als op 13 juli 2003 tijdens een klassieker in Vlijmen een valpartij ontstaat, Piet valt ook en dan verandert zijn hele leven. Door een dwarslaesie is Piet grotendeels verlamd en zal de rest van zijn leven moeten doorbrengen in een rolstoel.

Enkele weken geleden krijgt Piet longontsteking en dan blijkt dat zijn broze lichaam niet me herstelt.
De wielerwereld is geschokt nu de klasbak uit Tiel niet meer onder ons is.

Wij wensen Meta alle sterkte die nodig is om haar verlies te kunnen verwerken.
Piet, rust in vrede.
W.K.